Geçtiğimiz hafta Siirt’te şüpheli bir aracı takip sonucunda çıkan çatışmada şehit olan hemşerimiz Uzman Çavuş Suat Yalçın’ı torağa verdiğimizin ikinci gününde bir ateş  topu daha düştü Şirin Kırşehir’imize! Millet olarak son olmasını istediğimiz bu Şehitler kervanı son günlerde sıklaşma başladı. Son olmasını istiyoruz ancak bu ateş Kırşehir’e iki gün arayla düşünce bunun kader olduğunu ancak birilerinin de beceriksizliğinin sonucu gerçekleştiğini düşünüyorum. Çıkarılan aflar, yumuşatılan yargılamalar ve AB uğruna yazboz tahtasına çevirdiğimiz Adalet sistemimiz bizi buralara getirmiştir.

Şehit haberleri artık kanıksanır hale gelmiştir. Öyle ki vatandaş artık şehit haberini (ateş düşen yer hariç) magazin haberi gibi algılamaktadır. Son bir haftada bilinen bilinmeyen 15-20 şehit haberi gelmesine rağmen televizyonlardaki eğlence programı dolu dizgin gitmektedir. Sadece duyarsız ve bilinçsiz olan  televizyon mu elbette ki hayır! Dün Kırşehir’de katıldığım cenaze töreninde şehidimizin cenazesi Cacabey avlusuna gelirken alkışlanması beni hayretlere düşürdü! Evet Şehidimiz bu Vatan toprakları için canını verirken bizleri ruhsuz hale getirmeyi başaran dış güçler şehidimizi son yolculuğunda alkışlatma başarısını göstermiştir.

Köşem aracılığı ile dün şehidimizi alkışlayan hemşerilerime sormak isterim? Bu alkış nedir, sevincin ifadesi mi? Alkış cenazede olmaması gereken bir davranışken hangi akla uyarak şehidimiz alkışlanır anlamak mümkün değildir. Şehidimiz için “Tekbir “ getirelim eyvallah, “Ya Allah Bismillah Allahu ekber”  diyelim ona da eyvallah! Ancak Şehidimizi dualarla niyazlarla şehide yakışır bir şekilde uğurlamak varken alkış tutmayı kınıyorum. Toplum olarak o kadar çok değerlerimizi unutturmaya çalıştılar ve başardılar ki buna dün Cacabey Cami avlusunda maalesef üzülerek şahit oldum.

Son olmasını gönülden arzu ettiğimiz ancak bazılarının da umurunda olmayan davranışlar millet olarak bizi daha da kahretmektedir. Şehit tabutlarının sıra sıra geldiği şu günlerde birileri de bu konuda bir çaba sarf etmezken eski defterleri karıştırarak mağdurları oynamanın derdine düşmüştür. Öyle ya evladını askere göndermeyen şehit acısını  ve o düşen ateşin şiddetini ne bilir!

Dün hem Kırşehir’de hem de Ankara’ya dönerken Kırıkkale’de uğradığımız diğer Şehidimizin evinde bu acıyı burun deliklerimiz sızlayarak iki sefer yaşadım. Şehitlerimizin bizlere şefaat etmelerini isteyerek Ankara’ya döndüm. Ancak aklım ve havsalamın almadığı tek şey vardı! Sahi şehidimizi kim alkışlattı!