Çarşamba günü, bir işim nedeni ile Ankara Adliyesine gittim. Adliyenin girişindeki polis kontrol noktasında vatandaşların bütün çantaları kontrol noktasında detektör makinesından geçiriliyordu. Çantada bulunan bütün metal eşya, çakı, tabanca vs. cihaz ekranında görülmekte.

Benim de çantamda taşıdığım, işaret parmağı büyüklüğünde, tornavida, kola kapağı açacağı vs. fonksiyonları olan bir çakı bıçağı vardı. Polis memuru, “Bunu dışarı bırak gel” dedi.  Ben etmeyin bu ne adam öldürür, ne yaralar dedimse, memur illa “bırakıp geleceksin” dedi. Dışarıya çıktım, kime bıraksam bu bıçağı diye düşünürken, baktım karşıda, az ileride adliye sarayı girişinde tablasında simit satan simitçiyi gördüm. Yanına gittim. “Şu bıçak sende kalsın, dönüşte alırım, bu bıçakla polis beni içeri almıyor” dedim. Simitçi bıçağı alıp tezgâhının üstüne koyarken, “Bu bıçakla sekizinci bıçak, yalnız emanet ücreti olarak birkaç simit alacaksın” dedi. Simitçi de bu işten yolunu bulmakta tabi. Böylece adliyenin önünde simitçiden bir emanetçi de görmüş oldum.

İçeri tekrar girdiğimde, bu kez cebimdeki dolma kalemler makinede sinyal verince, polis tekrar almadı. “Kalemleri çantaya koy” dediler. Çantayı döner tezgâha koyup geçtim, bu sefer anahtarlık öttü. Tam dört kez makinden geçmek zorunda kaldım. Polisler, güvenlik diye vatandaşa adeta eziyet ediyorlardı.

Bize eziyet gibi görünen bu olayı, madalyonun öbür yanına bakıp, günümüzdeki yıllar süren terör olayı ile düşünürsek, güvenlik güçlerinin titizliğine bizim de özen göstermemiz gerektiğini düşünmeliyiz. Gerçekten, dağda darbe yiyip sıkışan teröristler, şehirde umulmadık yerde can ve mal kaybına neden olan saldırı ve eylemlerde bulunmaktadırlar.

Dışarı çıkıp simitçiden çakı bıçağımı alırken, kimileri, benim bıçağa benzer bıçak verip bıçak alıyorlardı.

Cevat Kulaksız

ckulaksizster@gmail.com