Herkes “ kendi hayaliyle” yaşıyor.

            Dünya bakışı, olayları değerlendirmesi, hep bu “hayale uygunluk” doğrultusunda oluyor. Ölçümüz bu.

            Tehlikeli olan şey, bu hayali “gerçek” olarak kabul etmemiz.

            Beynimizde yarattığımız hayale uygunsa her şey “doğru”; uygun değilse “yanlış” ve “kötü” oluyor.

            Sonuç olarak sanal bir hayal aleminde “hayal atına” binip dolaşıyoruz…

 
            HAYALLER ACABA BİZİM PUTUMUZ MU?

            Önce hayallerimiz yaratıp, sonra ona tapıyoruz!...

            “Görünmeyenler aleminde” yaratılan hayaller (Çağdaş deyişle sanal alemdeki hayaller) çoğu zaman irademiz dışındaki etkenlere bağlı oluyor.

            Bir parti taraftarı yada bir futbol takımı taraftarı olmak gibi.

            Tutulan parti iktidara gelirse mutlu olunuyor, tutulan takım şampiyon olursa ( yada maç kazanırsa) seviniliyor.

            Peki bu sonuçların “taraftara” ne faydası var?

            Elinizde olmayan bir değişimden neden mutlu yada mutsuz oluyorsunuz?..

            Bir futbol takımı maç kazanıyor, biz seviniyoruz. Peki bize ne? Gerçek olan şu. Bizim sevincimiz futbolculara, teknik direktöre ve kulübe “para” olarak dönüyor. Biz seviniyoruz, başkaları para kazanıyor! (Dikkat edin: Bu takımda oynayanlar aslında kendileri “taraf” değil. Yarın daha çok para için gidip rakip takımda oynuyorlar!)

            Politikada böyle. Bir siyasi parti tutuluyor. Diyelim ki, o parti iktidar oluyor. Partideki 3-5 kişi (yada onları destekleyen bir takım çıkar çevreleri) kazanç elde ediyor. (Çok küçük bir azınlık, “belki bana düşer” diye partilerin peşinde dolanıp duruyor.)

            Bu “aşırılıkların” vardığı olumsuz sonuçları hep birlikte izlemiyor muyuz?

            Adam güya taraftar. Takım tutuyor, bundan hiçbir kazancı yok. Ama gidip rakip taraftarı bıçaklayıp öldürecek kadar kendinden geçiyor. En azından lafla saldırıyor, hakaret ediyor. Neymiş, “spor dostlukmuş!” Geçiniz…

            Parti taraftarlığında da aynı şey olmuyor mu?

            Bizler sandık başına gidip oy veriyoruz. Güya bizi temsil edecekler, bizim düşüncelerimiz doğrultusunda (üstelik seçimden önce söz vermelerine rağmen) hareket edecekler; ama TBMM’de ne pazarlıklar yapıyorlar.

            Bunun adı da “demokrasi!” Geçiniz…

***

            “El atına binme’nin psikolojisi” daha da derinlere gidiyor. Örneklerimizi çoğaltabiliriz. Buna benzer ata sözlerimizde çok. Belki okurken sizlerinde aklına gelip, gülümsemiş olabilirsiniz.

            “Medet umacağımız ve ardına takılacağımız tek şey, bilgi ve kültür olmalı” diye düşünüyorum.

Sorunları ağaca asmak                                                                                       

9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in işadamlarına hitaben yaptığı eski bir konuşmayı hatırlıyorum.

Demirel, “Dağa tırmanırken dağı kendinize çekmeyeceksiniz, siz kendinizi yukarı çekeceksiniz” deyince, salonda kahkahalar kopmuştu.

Zig Ziglar adlı yazar da, “Dağcılar beraberlerinde tuğla taşımazlar” diyor: “Dağcıların sırt çantalarına tuğla koymamaları gibi, siz de affederek sırtınızdan kızgınlığın, nefretin, kinin ağırlığını atabilirsiniz” (“Zirvenin Üzerinde”, Beyaz Yayınları, 1999)

Birbirimize karşı “kin dosyası biriktirmenin” faydası yok.

                                        ***

Şimdi size bu duruma uygun bir “yaşanmış öykü” anlatacağım.

Söz konusu öykü, Robert Updegraff’ın “Sorunlarınıza Şükran Duyun” (Be Thankful For Your Troubles) adlı kitabında yer alıyor…

Çok önemli bir görevde çalışan bir adam, günü nasıl geçerse geçsin evine hep sakin bir şekilde gelirmiş. Kendisine bunu nasıl başardığı sorulduğunda, “Evimin önündeki bahçede ‘Özel Sorun Ağacım’ diye adlandırdığım küçük bir ağacım var” diye cevap verirmiş.

“Her akşam evime girmeden önce bahçeden geçerken, o gün yaşadığım tüm sorunları zihinsel olarak bu ağaca asar, ‘Gece boyunca burada durun. Yarın sabah işe giderken sizleri yine yanıma alacağım’ derim”

Adam sözlerine şöyle devam etmiş: “İşin komik yanı ertesi sabah kaktığımda, bir gün önce büyük bir sorun olarak astığım sorunların büyük çoğunluğu gece uçup gitmiş olur. Hâlâ ağaçta asılı duranlar ise bana bir gece önce oldukları kadar önemli ve endişe verici görünmezler.”

Ziglar, bu olayı yorumlarken önemli bir gerçeğe dikkat çekiyor:

“Bilimsel olarak bakıldığında, sorunlarımızın büyük bir çoğunluğu zihnimizde olup güçlenirler, aslında yaşamımızda yer almazlar.”

* * *

Yaşam bir “izâfiyet yumağıdır”

Dün sorun olan, bugün olmayabilir.

Yeter ki görmesini bilelim..

Söylenecek sözü olmak