Öncelikle fotoğraf derneklerinin bir “Sivil toplum örgütü” olduğunu unutmayalım.

Derneklere yüklenecek misyonun da bu doğrultu çerçevesinde ele alınması kanaatindeyim.

Tüm dünyada ve özellikle gelişmiş ülkelerde insanların bu tür yapılar içinde yer alma ihtiyacı duyduğunu ve bunun en büyük nedeninin sosyalliğin paylaşımı olduğu bir gerçektir.

Fotoğrafın niceliği, niteliği, verilen eğitim ve diğer tüm çalışmalar bu doğrultuda ele alınmalıdır.

Dijital fotoğrafçılık, toplumun tüm kesimlerindeki fotoğrafa karşı olan ilgiyi arttırmıştır. Herkes bir şekilde fotoğrafla ilgilenmektedir. Bu ilginin bireysel hobi olmanın yanında aynı duygu ve düşünceyi paylaşan insanların buluştuğu dernekler ortamına akıtılması çağdaş toplum olmanın gerekliliğidir.

Bu konudaki genel görüşlerim şöyledir…

1-       Fotoğraf dernekleri bir sivil toplum kuruluşudur. Öncelikli hedefi benzer şeyleri düşünen ve benzer şeylerden hoşlanan insanların, amatör ya da profesyonel, bir araya gelmesi ve iletişim kurmasını sağlamaktır.

2-       Bunun için bir profesörle, ilkokul öğrencisi bir fotoğraf meraklısının, ya da farklı sosyal sınıftan insanların aynı duyguyu paylaşacağı ortamların yaratılmasıdır.

3-       Ortak paydası ‘fotoğraf’ olan her tür insan dernekler bünyesinde yer alır. Çalışan ya da ev kadını; emekli ya da işadamı; yönetici ya da üniversite öğrencisi her kesimden ve düzeyden insan derneklerin çalışmalarının temel unsurlarıdır. Yani üye portföyleri çok geniş olmalıdır. Dernekleri zaten fotoğraf eğitimi veren diğer kurumlardan ayıran en önemli özellik bu noktadır.

4-       Fotoğraf derneklerinde verilen eğitimle, diğer eğitim kurumlarında verilen fotoğraf eğitimi niteliksel olarak çok farklıdır. İkisini aynı kategoride değerlendirmemek gerekir. Derneklerin fotoğraf eğitimi, insanları bu dünyanın içine çekecek düzeydedir ve çok temel bilgileri kapsar. Bu, ileri düzey eğitim veremez anlamına da gelmemelidir. Atölye çalışmaları da yine dernek bünyesinde, usta kişiler tarafından yürütülmelidir.

5-       Fotoğraf dernekçiliği bugün ne yazık ki bazı derneklerin dışında belirli kalıpları aşmakta zorlanmaktadır. Genel bir anlayış değişikliği gerekmektedir. Tüzük değişiklikleri zaten yönetimlerin elinde olan bir şeydir. Yeni dernekler yasası, dernekçiliğin üzerindeki çok katı tabuları da önemli ölçüde kaldırmıştır. Fotoğraf Federasyonunun olması da dernekler için çok önemli bir avantajdır.

6-       Türkiye’deki fotoğraf derneklerine katılım beklenilenden çok azdır. Bu üyelerin içindeki aktif üye oranı ise çok daha azdır.

7-       Büyük şehirlerdeki dernekler hariç, diğer tüm dernekler ekonomik sorunlarını aşmakta zorlanmaktadırlar. Bu derneklerin eğitim gelirleri azdır ve aidat toplamakta zorlanmaktadırlar.

8-       Aslında fotoğraf dernekçiliğini, ülkemizin diğer derneklerinden ve insan yapısından ayırmamak gerekir. Toplum olarak örgütlü olmak ve örgüt sorumluluğunu taşıyacak kültür birikimi ve donanımdan uzağız. Bu özeliğimiz fotoğraf dernekçiliğine de yansımaktadır.

9-       Dernekler paylaşımcı olmalıdır. Bu bilginin, faaliyetlerin ve diğer sosyal yaşamın paylaşımı anlamına gelir.

10-     Dernek lokalinde bir araya gelmenin ötesinde, çeşitli yarışmalar, geziler, gösteriler, sergiler, yemekler dernekleri tekdüze ilişkilerin ötesine taşır.

11-     Derneklerin rahat hizmet verebilmeleri için ekonomik sorunlarını bir şekilde çözmeleri gerekir. Dernek yöneticileri bu işe zaman ayıracak ve çok yönlü fikirler üretebilecek kişilerden oluşmalıdır.

12-     Gelişen teknoloji ve olanaklar doğrultusunda dernek yönetimleri, gönüllü amatörlüğün yanında yavaş yavaş yönetim ya da işleyiş bazında profesyonel enstrümanları da kullanmak durumundadır. Hayatın gelişen temposu yönetim anlamında zaman ayırmayı gittikçe zorlaştırmaktadır. En azından derneklerin müdürlük bazında yönetimleri profesyonel kişiler tarafından yürütülmelidir. Lokal işletimi, duyurular, web hizmetleri ve yayın çıkarma bu işe zaman ayıracak uzman kişilerce yürütülmelidir.

Enver ŞENGÜL