03 11 2010 Salı
Bu yazım herhangi bir ülkede eğitim almış asimile olamaya yüz tutmuş daha da açıkçası beyazlaşmaya çalışan eğitimli Kürtleri kapsamamaktadır.

Bu yazıyı büyük şehirlere gönderilen ilkokul 5. sınıfı ite kaka bitirip doğru dürüst Türkçe bilmeden ortaokulu da bitirmek istemeyen bu insanların ardıl işlerde çıraklık, amelelik ya da daha doğrusu ayak işleri ile uğraşan ikincil sınıf insan muamelesi gören bu yavrucakları doğuran anaları da bu durum hali kapsamamaktadır.

Bu daha ziyadesiyle Kürt ağalarını, Kürt babalarını kapsamaktadır. İşte çaresiz bir çare Kürtler bunlardır.

Bu çaresiz Kürtler aslında feodal yapının uzantısı olan vahşi ve acımasız kırsal kesimin tabiat zorluğunu hayatlarının tüm evrelerini reçberlikle(çiftçilikle) nafakalanarak kazanmak zorunda oldukları için kalabalık anlayışı içinde bu Kürt ağa ve babaları 4 karı almayı ve bol çocuk yapmayı kendilerine ilke edinmişlerdir. Kimse olayın bu cephesini inceleyip bu konu hakkında kalem oynatıp, fikir teatisi yapıp öz eleştiri yapılamamışlardır. Sorunlar hep teğet geçilmiş, görmek istenenler kasti olarak saptırılmış, top her defasında taça atılmıştır. Bence sorunun püf noktası burasıdır. BAM teli de diyebiliriz.

PKK ve uzantılarının temelinde asıl sorun ağalık sisteminin sorunsallıkları yatmaktadır. Hatta koruculuk sistemi bile bir şekilde bu ağalık sistemiyle bire bir paralel bir konu arz etmektedir. Türkiye Cumhuriyeti Koruculuk sistemini kurarak bu ağalık sistemini yaşatmakta ve de koruculuk adı altında bilerek ve kasten korucuları maaşlandırarak onları bir şekilde teröre bulaşmamaları garantisi altında kendilerinin bağlı olduğu beyler ve ağaları da Milletvekili seçtirtmek kaydı ile ödüllendirmektedir.

Bir kere kırsal kesimin sorunları geçmiş dönemlerde insan ağırlıklı bir yapıyla aile yaşamı ayakta duruyordu. Onsekisiznci ve ondokuzuncu yüzyılda Avrupa sanayileşme hamlesiyle kendi sorunlarını mekanik aletlerle çözmeye başladı. Çeşitli alanlarda çeşitli fabrikalar kuruldu. İnsanlar bu fabrikalara yönelerek istihdam oldular. Türkiye, İran, Irak ve Suriye de ise 20. Yüzyılda sanayiye geçtilerse de sanayi merkezleri Türkiye de İstanbul, Ankara, İzmir, Bursa, İzmit ve Adana gibi büyük şehirlerde kuruldu. Türkiye de son dönemde ise 1980 İhtilal ’in den sonra Turgut ÖZAL ın Başbakanlığında kurulan hükümet büyük bir özveriyle yol yapımları ile birlikte yaptığı hızlı atılımlarla bu gelişmişlik Konya, kayseri, Sivas ve Malatya gibi illere de sıçradıysa da Diyarbakır ili ve ötesine kadar uzanamamıştır.

Yani hala günümüzde güney doğu Anadolu iş kapasitesi Fabrika yokluğundan dolayı hiçbir üretim olmaması nedeniyle buranın halkı işsizliğe mahkum olmuş ve batıya göçten başka herhangi bir çare bulunamamıştır. Burada anlatmak istediğimiz şudur. Güney doğunun kısıtlı kırsal alanında çiftçilikle uğraşan halk traktör ve biçerdöver gibi aletlere sahip odlumu işte o andan itibaren kantarın topuzu kaçmaktadır. Traktör 50 kişinin yapacağı işi tek başına yapmaktadır. Biçerdöver ise 200 kişinin yapacağı işi tek başına yapmaktadır. İnsanlara bu alanda ihtiyaç yoktur. Sanayide ülkenin batı bölgelerine kurulduğuna göre yine doğunun insanına ihtiyaç yoktur. Sadece ve sadece pamuk tarlalarında, fındık tarlalarında ve orman dikiminde doğu insanı için gündelik yevmiye işleri mevcuttur. Oda uygunsuz araçlarla taşınarak ve de uygunsuz şartlarda naylon çadırlarda yaşamak zorunluluğu içinde kalarak bu ihtiyaç giderilmektedir.

Bu durumda peki ağa ne yapacak? Ne yapsın. Oda işin kolayını uygulamaya sokacaktır. 4 karı alacak. 40 çocuk yapacak. Sonra onlar çalışacaklar. Hepsi büyüyünce evlenecekler. En az bu çocuklarda 40 karı alacak ve aile salkım saçak büyüyecektir. Normal şartlarda bunlarda 4’er karı almamış olarak kabul etsek her biri 10 çocuk yapsa 400 tanede onlardan torun olacaktır. Ondan sonrada hepsini kısmi kısmi büyük şehirlere gönderecektir. Hepsi bekar evlerinde rezil ve rüsva bir şekilde yaşayacaklardır. Peki bu durum ağanın umurunda mıdır? Hayır. O her bir çocuktan gelecek olan (+) artı paraları cukka edecek ve ağalar gibi kurak, çorak, verimsiz bu alanda rahat bir yaşam sürdürecektir. Gönderdiği çocuğun akıbetiyle hiç mi hiç ilgilenmeyecektir. İstanbul’da biz bu çocukların durum ve vaziyetini hem görüyor hem de muhabbet ederek öğreniyoruz.

Sadece çocuklar için devletten yardım alacak, hepsine birer yeşil kart çıkartarak onları Büyükşehirlerin çarkları içine acımasızca öğütmeye gönderecektir. Dil yok, ahlak yok, namus yok ve din yok. Ne olursan ol ama nihayetinde bana para bul ve gönder. İşte bu durum bu genç yaştaki çocukları acayip şekilde bozuma uğratmaktadır. Sülale dolusu insanlar çok cüz’i paralar kazanmak için lokantalarda komi, garson olarak çalışmaktadırlar. Beyoğlu’nun meyhanelerinde ömürlerini tüketmektedirler. İnşaatlarda çalışırken barakalarda çürümektedirler. Bazısı iyi şartlar edinip iyi insan olabilmekte bazıları ise serseri olup yok olmaktadırlar. Yettiremeyince de hırsızlığa da bulaşmaktadırlar. Bir kısmı da tinerci olmakta, kimisi ot içmekte, kimide bir şeyler koklamaktadırlar. Ayrıca dayılık(mafya) mesleğine de bulaşanlar olmaktadır. Bunları başaramayanlarda PKK nın tuzağına düşüp dağlı olmaktadırlar.

Şimdide gelelim bu durumdaki insanlarla kendimizi kıyaslamaya. Ben evlenirken babam kendi emekli ikramiyesini benim düğünüme masraf olarak yatırdı. Evlendim, eşimle birlikte çalışarak hayatımızı idame ettirdik. Bir çocuğumuz olduktan sonra ikinci çocuğa 6 sene sonra karar verebildik. Sonrada büyük zorluklarla onları okuttuk. Her şeyimizi onlara aktardık. Yemedik yedirdik. Giymedik giydirdik. Hastalanınca onlarla bizde hastalandık. Onlara gözümüz gibi baktık. Onları okuttuk. Onlara özel hocalardan dersler aldırdık. Emekli olduk hala çalışıp onlara imkanlarımızın son raddesine kadar harcamaya devam ediyoruz. Biri Üniversiteyi bitirdi işe başladı. İkincisi ise bu sene Üniversiteyi kazandı. Birincisinden de destek alarak ikincisini okutmaya çalışıyoruz. Bizler böyle bir fedakarlık yaparken acaba Kürt ağaları her bir fert çocuğuna nasıl bir fedakarlık da bulunabiliyor?

Hiçbir fedakarlık da bulunmuyorlar. Aksine var ettikleri kendi çocuklarının sırtına 15 yaşında binip onların kazançlarından geçiniyorlar. Ben bütün imkanımı 26 yıldır çocuklarıma akıtırken bu Kürt ağalarının kendi çocuklarına ne gibi bir fedakarlıkları olmuştur acaba? Açık ve net söylüyorum hiçbir fedakarlıkları olmamıştır. Aksine sıkıştıklarında nerede bu devlet, nerede bu millet diye avaz avaz bağırmaktadırlar.

Arkadaşlar dürüst olalım. Ben çalışıp vergimi çatır çatır verirken bu güney doğu halkı ne yapıyor? Elektriği kaçak kullanıyor ve parasını zırnık ödemiyor(Ödeyenlere bir diyeceğimiz yok). Hastanelerden en iyi şekilde yararlanıyor. Vergi vermiyor. Devlet okul yapıyor ama onlarsa imkansızlıktan çocuklarını okutmuyorlar aksine çocuklarını çalıştırıyorlar. Çocukların kazançlarını da kendileri için iç ediyorlar. Ben bunları yazarak sadece ve sadece aklıma gelen sınırlı alanlara parmak basmaya çalıştım. Bunu güneydoğuda yaşayan Kürtler bu sorunları ya da sorunsallıkları daha iyi bilmektedirler. 1970 li yılların Sosyalizmine sarılarak Kürt sorununa çözüm bulmaya çalıştılar ama bulamadılar. Sosyalizmden çıka çıka koca bir hiç çıktı. Çıka çıka ortaya bir APO belası çıktı. Oda Marmara’nın ortasında adanın birinde keyif içinde derin devletin korumasıyla birlikte korunarak yatıyor. Bir sürü Sosyalist bozuntusu Kürtlerin hangi sorununu çözdü şimdiye kadar. Yılmaz GÜNEY’ i ele alalım. Yılmaz GÜNEY hayatını tamamladığın da neyi halletmiş olduydu? İçti, içti gitti Savcıyı vurdu. Bütün Kürtlerde T.C ’nin savcısını vuran Yılmaz GÜNEY’ le övündüler. Peki bu övüntü Kürtlere ne kazandırdı? APO bu kadar sene beyler gibi Suriye de ağırlandı da bu durum karşısında Kürtler ne kazandılar? Ya da bilip tanımadığım diğer Kürt liderler Kürtlere ne kazandırdı? Avrupa’ya iltica eden Kürtler ne kazandılar? Bilmiyorum ve de T.C halkı olarak hiç bir şey bilmiyoruz? Kendileri bu evreleri geçirirlerken ne kazandıklarını söylesinler de bizde bilelim. Avrupa da Kürtlüklerini mi çok iyi yaşıyorlar? Kürt kadınları renga renk giyindikleri pejmurde elbiselerinin keyfini mi yaşıyorlar? Oralarda Kürt dilini çok iyi konuşmayı mı öğrendiler? Kürtçe yazılımı çok rahat mı kullanıyorlar. Avrupa da Kürtlere bölgelere ayırıp Kürt kantonları mı kurdurttular? Avrupalılar Kürt vatandaşlarımızdan çok mu memnunlar? Kürtler Avrupalılardan çok memnunlarsa niye PKK ya girip dağlara çıkıp o sefil hayatı yaşayıp da canlarını tehlikeye atıyorlar? Yoksa spor olsun diye mi? Yok yok Kürt Cumhuriyetini kurmak için çok mu Milliyetçiler?

İşte Kuzey Irak’ta Kürt Federe Devleti kuruldu. Başında da Barzani. Şeyh ve Şıh olan Barzani Petrol Kralı olmaya doğru gidiyor da bu durum sizin Milliyetçiliğinizi kesmiyor herhalde? Sayın Kürt kardeşlerim Sayın Petrol Krallığına aday adayı Şeyh ve Şıh Barzani Hazretleri size ne koklatıyor? Sadece olsa olsa petrol koklatıyordur? Kazandığı paraları da ABD bankalarına zulalıyordur diye düşünüyorum. O petrolü koklayınca acaba size ne gibi bir faydası oluyor? Açıkça söylüyorum çuvaldızı bana batırın ama hiç olmazsa iğneyi de kendinize batırın. Bu işten Kürt halkı olarak sizin çıkarınız nedir? Sizi ne gibi masallarla kandırıyorlar? Bana sorarsanız siz Kürtlerin hiçbir çıkarı yok. Siz Kürtler sadece ve sadece T.C. Devletinden nemalanıyorsunuz ve buna rağmen yediğiniz kabada sıçıyorsunuz (amiyane tabirle). Sizi ABD, İngiltere, İsrail ve Türkiye’nin derin yapılanmış çeteleri tarafından kullanılıyorsunuz. Sizi kullanan ise adada keyif içersinde yatan APO Hazretleri dir diyeceğimde oda bana göre bu derin yapılanma içersinde bir taşerondur.

Benim şimdilik söyleyeceklerim bundan ibarettir. Bu despot ve diktatör çete sistemi içerisinde size biçilen görev teröristliktir. Kurum aşamasında T. Cumhuriyeti bize yani biz Çerkezlere biçilen görevlerin bitimi neticesinde bizlere “Vatan haini” onuru ve plaketi verildi. Kapitalistlerin çıkarları doğrultusunda size de şaki, terörist onur ve nişanı takılıyor.

Sizlerle birlikte bizlerde artık bu toprakların sahibiyiz. Bu toprakların sahibi koskoca Osmanlı devletinin içinde bulunan 3,5 – 4 milyonluk Türk milletinin değildir. Bu topraklar burada yaşayan tüm halkındır yani hepimizindir. Sağlıklı ve mutlu yaşamak istiyorsak diğer milletlerin aydınları nasıl arayış içersinde iseler Kürt aydınları da kasketlerini önlerine koyup dürüstçe arayış içine girmeleri gerekmektedir. Hem de dağda bulunan 3 000 kişilik dağ kadrosuna şiddetle karşı çıkarak. PKK bir cami İmamından o kadar etkilenmişler ki sonunda onu öldürdüler. Neden? Bu İmam vermiş olduğu vaazlarla dağ kadrosunun canına ot tıkıyordu da onun için. Bu dağ kadrosu o kadar zayıflık ve zaaf içinde. Kendilerinin haksız bir durumda olduğunu bal gibi biliyorlar da onun için. Bunu verdiği vaazlarla halkı da etkilediğini bildikleri için öldürdüler. Eğer böyle cami İmamı gibi yiğitler çıkmaya devam ederse bu dağ kadrosunun işi biter. PKK ya sadece asker ve siyasetçiler değil başta Kürt aydınları karşı çıkmalılar. Hepimiz bu toprakların insanıyız. Bu ülke kaybedilirse bizimde çıkarlarımız biter, devletten nemalarımız kesilir. Bu ülkeye yol, köprü, okul, hastane, baraj gibi nice yapılması gerekenleri yurt dışındaki ülkeler bize hizmet olarak vermiyorlar. Bu ülkenin dürüst yöneticileri sayesinde hizmet alıyoruz.

Benim dedelerim Kafkasya’dan beri ben 5. Nesilim. Benim dedelerimin ülkesini istila eden Ruslar bana maaş vermiyorlar. Bu topraklara Türkler gelmeden öncede siz bu topraklardaydınız. İsmi ne olursa olsun bu toprakların üzerindeki devlet hepimizin devletidir. Biz çalışıyoruz vergilerimizi veriyoruz. Bu iktidarlarda dış mihraklar için çalışmayacak ve sadece bizim iyiliğimiz için çalışacak hükümetler kurdurup devleti en iyi şekilde işlevselleştireceğiz. Evet bu vatan hepimizin. Türküyle, Kürt’üyle, Çerkez’iyle, Laz’ıyla, Arnavut’uyla, Rum’uyla, Ermeni’siyle, Gürcü’süyle, Müslüman’ıyla, Hristiyan’ıyla ve Yahudi’siyle hepimizin. Hepimiz T.C. nin içinde değişik renklerde bir Mozoyiğiz. Aklımızı başımıza devşirip uyum içinde insanca haklara sahip olarak yaşayacağız. Bundan kaçış hakkımız yok. Dilimizi, dinimizi, kültürümüzü yaşayarak, yazarak, okuyarak ve konuşarak yaşayacağız. Avrupa şu anda bunu Türkiye ye diretiyor. Avrupa’da topluluğuna komşuysak bizde komşumuzda uygulanan haklardan yararlanacağız.

Sonuç; Çaresizliğinizin sonunda silaha sarılırsınız. Ondan sonrada canlı bombada olursunuz. Çaresizlik çok kötü bir şey. Bu dünyayı da öbür dünyayı da kaybedersiniz. Çaresizsiniz. Bitmişsiniz. Onun için intihar mangalığını seçiyorsunuz. Zavallı ve masum halktan da bu suretle intikam alıyorsunuz. Asker, siz intihar edecekleri sıraya dizip kurşuna dizse avazınız çıktığı kadar dünyaya haykırırsınız. Sorununuzun kökeni feodalizm.  Ağalık, beylik ve babalık yanlışlarla dolu. Bu işin çözümü kalkınmışlıktır. Sorunun kaynağı Kapitalizmin vahşiliği, Sosyalizmin söylemden öteye geçememesi. Demogojiyle peynir gemisi yürümüyor. Yürüseydi APO adada mahsur kalmazdı. Feodal yapıdaki kırsal alanda 40 tane çocuğu olan Kürt babaları çocuklarını insan olarak değil de sağmal inek olarak ya da eşek statüsünde görüyorlar. Çocuk sevgisini bilmiyorlar. Hatta çocuklarının adını bile bilmediklerine bahse bile girebilirim. Hadi bir gayretle elimizdeki meşaleleri havaya kaldıralım ve bu çıkmazdan kurtulalım.

Kuzey Irak Cumhuriyetinde verilen hakları da bizler savaşmadan sadece ve sadece demokratik yollardan elde edelim derim. Bende Diyarbakır’a davet edilip Kürtlerden bir Çerkez olarak dayanışma babında önemli bir konferans dinlemek isterim.

abidegayijergn@gmail.com

Ergün GÜLDAL